Chodźcie do kolorowego świata Anety i Bartka, którzy stoją za marką Baaura – barwnymi lampami. Zabieram Was w sentymentalną podróż – pokażę kilka kadrów z ich byłego już mieszkania. Zatopimy się w twórczą rozmowę o projektowaniu. Bo każdy dom czy mieszkanie, nieważne pod jakim adresem, tworzą ludzie. 

Kasia: Zacznę standardowo: skąd u Was pomysł na mieszkanie w kamienicy? 

Aneta: Na Nadodrzu mieszkałam od dziesiątego roku życia. Tu, wśród kamienic. I jestem do nich przywiązana. Uwielbiam wysokość, klimat, który się tutaj roztacza. Śródmieście jest super, nie tylko pod kątem uroków samej architektury, ale też wszystkich lokali usługowych, małych sklepiczków, warzywniaczków.

Bartek: Ja z kolei pochodzę z małej miejscowości. Kamienic było tam niewiele. Mój rodzinny dom to był domek jednorodzinny, a za oknem miałem głównie zieleń. I chyba właśnie dlatego naturalnie ciągnęło mnie do miasta, do tego, żeby oprócz zieleni był też ruch, życie, jakiś ferment. Bardzo odpowiada mi tkanka miejska.
Ta ulica jest pod tym względem idealna. Nie ma tu bezpośredniego, uciążliwego ruchu, ale czuć miasto. Jest więc ta energia, ale bez hałasu. To połączenie bardzo mi pasuje.

Aneta: Dodatkowym atutem tego mieszkania jest sama przestrzeń przed oknami. Nic nie stoi bezpośrednio naprzeciwko, jest oddech, perspektywa. 
Widać tylko część zajezdni. Właśnie to, że przed budynkiem nic nie stoi, było kluczowe przy wyborze mieszkania. Wcześniej mieszkaliśmy w kamienicy, gdzie vis-à-vis była kolejna kamienica i to nie było przyjemne. Widok na niebo i trochę drzew właściwie w centrum miasta jest rzadkością. Dzielnica jest gęsto zabudowana, więc tym bardziej doceniamy to, że tutaj się udało. Do tego jest zaskakująco cicho.

Kasia: Czy zwracaliście uwagę na coś jeszcze przy zakupie mieszkania?

Aneta: Tak. Ja, trochę jak stara, doświadczona lokatorka, zapytałam wprost, czy ktoś pali na klatce. Porozmawiałam też z panią sprzątającą, czy sąsiedzi są w porządku. Klatka była jeszcze przed remontem i nie wyglądała najlepiej, a ja wcześniej mieszkałam w miejscu, gdzie było dość mrocznie, dużo się działo, były nieprzyjemne zapachy. Zależało nam, żeby nie trafić w takie sąsiedztwo.

Zrobiliśmy więc mały wywiad i okazało się, że trafiliśmy świetnie. Klatka została wyremontowana, sąsiedzi dbają o wspólną przestrzeń, wszyscy są zgodni co do planów remontowych. Naprawdę fajnie się tu żyje.

Kasia: Kluczem do dobrego sąsiedztwa są ludzie.

Aneta: Tak. Bardzo istotne jest to poczucie, że miejsce, w którym się mieszka, jest „nasze”. Tam, gdzie dominuje zabudowa komunalna, ludzie często nie czują potrzeby dbania o przestrzeń, bo to nie jest ich, bo może zaraz się wyprowadzą, bo tylko wynajmują. I wtedy zaczynają się problemy.
U nas sytuacja wygląda inaczej, jest dużo wykupionych mieszkań i to robi ogromną różnicę. Do tego dochodzą w porządku ludzie, którzy nawzajem się napędzają i chcą dbać o wspólną przestrzeń. To wydaje mi się zupełnie naturalne: jeśli ktoś ma odpowiednie warunki i nie zmaga się z poważnymi problemami, to dbanie o swoje otoczenie jest czymś oczywistym. 

Kasia: A powiedzcie, czy jest coś czego Wam tu brakowało? Gdzie poszliście na kompromis?

Aneta: Nie, główne założenia zostały spełnione i właśnie dlatego kupiliśmy to mieszkanie. I na początku niczego nie brakowało. Przestrzeń w zupełności nam wystarczała i nie było potrzeby żadnych większych zmian.
Wydawało się, że 88 m² wystarczy dla trzyosobowej rodziny. I rzeczywiście, to całkiem sporo. Ale później Bartek zaczął produkować lampy w domu, a to stało się uciążliwe. Wtedy zaczęliśmy szukać czegoś większego - potrzebny był dodatkowy pokój na pracownię albo nawet osobne pomieszczenie. 

Kasia: Opowiedzcie więcej o twórczości Bartka. Skąd pomysł na lampy i taką technikę?

Bartek: Zacznę od tego, że jestem po fotografii. A światłem fascynowałem się już od dzieciństwa: od latarek po różne inne źródła światła. Później pracowałem też jako oświetlacz na planie filmowym, więc barwa i światło były mi bardzo bliskie. Równolegle interesowały mnie formy i wizualnie ciekawe kształty, więc to połączenie przyszło w naturalny sposób.
Na początku próbowałem różnych rozwiązań. Bardzo pociągała mnie lekkość formy oraz to, żeby była ona możliwa do wykonania samodzielnie, w domowych warunkach. Zależało mi na tym, żeby lampy nie były ciężkie. Ani fizycznie, ani wizualnie, tylko miały lekką konstrukcję i dawały pole do zabawy formą.

W pewnym momencie przypomniałem sobie lampę, którą kiedyś miała moja ciocia na klatce schodowej. Było to ciekawe połączenie plastiku - tworzywa sztucznego pleksi, z żyłkami. Pomyślałem, że to idealny materiał do tego, co chcę zrobić: pleksi występuje w różnych wybarwieniach, żyłki również mogą być wielokolorowe, więc daje to ogromne możliwości kombinacji i zestawień. I tak zacząłem dalej eksplorować ten temat. Okazało się też, że firma, która wyprodukowała tamtą lampę, tworzyła inne modele, w różnych formach.

Kasia:  Klimat retro to było moje pierwsze skojarzenie.

Bartek: I tu zaiskrzyło po raz drugi, bo od dawna fascynują mnie lata 50., 60. i 70., estetyka space age oraz różnego rodzaju kosmiczne, futurystyczne kształty. Ale nie tylko. Blisko mi również do natury, form kwiatowych i roślinnych. To niesamowite bogactwo inspiracji, z którego można czerpać bez końca.

Pomyślałem, że spróbuję zrobić coś własnego: zachować ideę formy i materiału, ale tchnąć w nią swojego ducha. Bo o ile sama forma i żyłki były interesujące, to brakowało mi większej trójwymiarowości i bardziej wyraźnej geometrii. W oryginałach było sporo chaosu i intensywnej kolorystyki, a mi zależało, aby ją zachować, ale dodać więcej struktury.

Kasia: No właśnie – kolorystyka. Domyślam się, że nie jest przypadkowa. Jak ją dobierasz? Czy można poprosić o lampę w indywidualnie wybranych odcieniach?

Bartek: Ograniczenia tak naprawdę są tylko w dostępności kolorów w materiale. Ja mam przemyślenia odnośnie kolorów i łączenia ich ze sobą, które wynikają nie tylko z tego, co mi się podoba, ale też tego, jak one pracują ze stelażem. Używając tych samych żyłek przy jasnym i przy ciemnym, inaczej je zaplatam. Musi być spójnie, nie drażnić oka.
Dlatego mam swoje wzory, ale jestem otwarty inne połączenia.

Kasia: A co jest największym wyzwaniem w tworzeniu lamp Baaura?

Bartek: W projektowaniu - złagodzić formę. Tak, żeby właśnie była fajna pod względem nie tylko wizualnym, ale też użytkowym.
Od początku wiedziałem, że tworzywo, jak wszystko, z czasem zbiera kurz. Dlatego zależało mi na tym, żeby nie było tak, że oddaję komuś produkt i później zostawiam go samego z problemem czyszczenia. Chciałem zaprojektować formę w taki sposób, żeby był do niej sensowny dostęp i żeby lampę dało się w miarę łatwo wyczyścić.

Wygląda na to, że w przypadku tej wersji z tworzyw lampę można nawet umyć w zmywarce. To tworzywo bez problemu wytrzymuje temperaturę do 90°C. Oczywiście pozostaje kwestia wielkości samej zmywarki, ale sprawdzałem to także na standardowych detergentach, nie jakichś wyjątkowo delikatnych. Sama pleksi przeszła te testy bez żadnych zmian — nic się z nią nie dzieje, pięknie „schodzi” i wygląda jak nowa. 

Oczywiście na co dzień wystarczy delikatne czyszczenie z kurzu, ale kluczowe było dla mnie to, żeby w ogóle istniał dostęp do wnętrza formy. Stąd też decyzje dotyczące geometrii i samej konstrukcji — tak, aby żyłki się nie deformowały. Wcześniej stosowałem gęstsze oploty i w momencie, gdy ktoś dotknął żyłek, potrafiły się one przestawić, tworząc nieestetyczne „wyrwy” w strukturze.
Teraz jest to rozwiązane inaczej: zastosowałem odpowiednie przerwy i podziały, dzięki którym forma trzyma się stabilnie, a całość jest dużo bardziej odporna na użytkowanie.

Kasia: Funkcjonalność to jedno, ale powiedz, co dla Ciebie jest twórcze?

Bartek: Generalnie lubię budować nastrój i klimat. Światło i to, w jaki sposób się rozchodzi. Ma ogromną moc: potrafi stworzyć aurę, wprowadzić emocje, całkowicie zmienić przestrzeń. To jest dla mnie niezwykle inspirujące i w pewnym momencie przestaje już chodzić wyłącznie o samą formę.
Projektując te lampy, bardzo mocno myślę o tym, żeby one nie tylko dobrze wyglądały za dnia i wieczorem, ale przede wszystkim żeby konkretnie świeciły. Zależy mi na tym, aby dawały różne, ciekawe efekty — na ścianach, w przestrzeni — żeby światło pracowało i żeby lampa „żyła”. To właśnie najbardziej mnie napędza: zastanawianie się, jak z danej formy wydobyć jak najwięcej takich smaczków.

Mam wrażenie, że wielu producentów lamp traktuje ten aspekt trochę po macoszemu. Wypuszczają oprawę, a potem mówią: „idź do marketu i kup sobie mleczną żarówkę”. I na tym koniec. U mnie jest odwrotnie. Ja wręcz mówię swoim klientom: proszę, nie wkręcajcie mlecznej żarówki. Dołączam do lampy instrukcję i jasno tłumaczę, że ostrzejsze, bardziej kierunkowe światło da znacznie więcej efektów, więcej „smaku” na ścianach i w przestrzeni.

Kasia: Jak już o twórczości mowa, to zatrzymajmy się na chwilę przy Waszej witrynce. Mnóstwo w niej skarbów i pokazują Wasze nietypowe spojrzenia na świat.

Bartek: Inspirują mnie nawet zupełnie niepozorne rzeczy: na przykład jakiś dziwny kawałek korzenia znaleziony na plaży. Ja się tym naprawdę jaram. Wystarczy, że coś zobaczę, a od razu zaczyna pracować głowa: co można z tym zrobić, jak to przerobić, coś dodać, coś zmienić. Czy to mógłby być stolik, lampa, a może element do zawieszenia roślin? Bo takie obiekty również chciałbym tworzyć.
To wszystko składa się na mój sposób myślenia o projektowaniu. Moja „biblioteka” inspiracji nie jest zbudowana z książek, to raczej zbiór namacalnych rzeczy. Chodzi o dostrzeganie potencjału w czymś, co na pierwszy rzut oka może wydawać się niedostrzegalne: w pojedynczych egzemplarzach, przypadkowych znaleziskach, czasem dziwnych formach.

Myślę, że to w dużej mierze efekt lat obcowania z różnymi materiałami, pracy w różnych kontekstach i mierzenia się z rozmaitymi wyzwaniami zawodowymi. Z czasem człowiek nabiera uważności i zaczyna instynktownie szukać sensu, formy i możliwości nawet w najbardziej nieoczywistych rzeczach.

Aneta: Bartek ma, moim zdaniem, wyjątkowy umysł. Taką szczególną „głowę” do konstruowania. Ja na przykład nie potrafię zobaczyć przestrzeni ukrytej w przedmiocie. On mówi: „zobacz, to będzie wyglądało tak i tak”, a ja tego po prostu nie widzę. 
Mogą mi się podobać różne obiekty, potrafię je ustawić w przestrzeni, żeby było przytulniej, żeby coś ładnie zaakcentować, ale nie umiem konstruować tak jak Bartek. On potrafi zbudować coś od podstaw, a kiedy coś się zepsuje, przerobić to tak, że działa lepiej niż u producenta.

Kasia: Wydaje mi się, że Ty jednak też szukasz wyjątkowości w rzeczach i widzisz w nich więcej. Patrzę na Twoją stylówkę z haftowanymi jeansami i nie jest ona przypadkowa. 

Aneta: To jest raczej kwestia otaczania się przedmiotami z duszą. Mam bardzo mało nowych rzeczy – tylko bielizna właściwie. Wiele rzeczy, które mamy w domu, nawet lodówkę czy inne sprzęty AGD pochodzą również z drugiej ręki. Ludzie zazwyczaj kupują nowe, a my staramy się je raczej „uratować”. Przede wszystkim chodzi o to, żeby nie wyrzucać rzeczy, które wciąż mogą mieć drugie życie. Czasem jest tak, że gdzieś idziemy, coś widzimy i od razu mówimy: bierzemy to, bo nie chcemy, żeby za chwilę wylądowało na wysypisku śmieci.

Większość rzeczy w tym domu: ubrania, przedmioty, ceramika, talerze, to są rzeczy z odzysku. Dywan akurat jest nowy, ale poza tym spokojnie 90 procent wyposażenia przeżywa swoje drugie życie w naszym mieszkaniu w kamienicy. Kiedyś często chodziliśmy na pchle targi, na Młyn. To były początki, kiedy to mieszkanie było jeszcze zupełnie puste i wszystko się dopiero rodziło.

Kasia: Widać, że czujecie design. Czy poza miłością do rzeczy z drugiej ręki, są jakieś marki, które szczególnie cenicie? 

Bartek: Jeśli chodzi o lampy, to na pewno warto wspomnieć o wrocławskiej marce Rodin: to architekci, którzy tworzą niesamowite rzeczy. Skupują szkło na targach staroci, a potem z tych elementów budują zupełnie nowe lampy. To jest świetne, bo w tych obiektach zamyka się historia materiału, ale w nowej formie. Bardzo mnie to zachwyciło i ich projekty naprawdę są mi bliskie.
Inspirują mnie też lampy Staszka z Warszawy. On pracuje z drukiem 3D i robi naprawdę świetne rzeczy. Forma zrobiła na mnie ogromne wrażenie, bo mimo wykorzystania nowej technologii czuć tam zupełnie innego ducha, ręczną pracę, dużo zabawy formą i prawdziwy kunszt.

Mam wrażenie, że przez wiele lat design był strasznie poważny, bezpieczny, wręcz sztywny. A mnie brakuje lekkości, frywolności, tej energii lat 70., ale nie tylko w samym designie.

Wystarczy spojrzeć na muzykę czy film. Kiedyś dziwne dźwięki, akordeonowe motywy, pastisze i parodie potrafiły stać się mainstreamem. Dziś mam wrażenie, że wiele z tych rzeczy zostało gdzieś zamkniętych w szafach. A przecież to są fantastyczne formy ekspresji. Design, podobnie jak muzyka, jest do zabawy. Czemu więc z tego nie korzystać?

Kasia: A powiedz jak myślisz, dlaczego zatraciliśmy tą chęć zabawy? Były kolorowe lata dziewięćdziesiąte, w których my – jako społeczeństwo - się trochę zachłysnęliśmy tymi nowinkami z Zachodu. Jak to się stało, że potem staliśmy się taką szarą, beżową plamą? 

Bartek: Nie wiem dlaczego, ale przez długi czas było to widać właściwie wszędzie. Wystarczy spojrzeć na samochody z początku lat dwutysięcznych. Bardzo trudno znaleźć coś naprawdę charakterystycznego, zjawiskowego. W pewnym momencie wszystko zrobiło się nijakie. Oczywiście istniały jakieś trendy, narzucone gdzieś z góry, które potem były po prostu powielane. Mam jednak wrażenie, że nie zawsze były one naprawdę „czute” przez odbiorców.

Teraz znowu wracamy do koloru i do zabawy formą. Skąd to się wzięło? Być może wcześniej, niekoniecznie u nas, ale gdzieś indziej, tej zabawy było już bardzo dużo i potrzebny był moment wyciszenia, stonowania, taki oddech. Może to był po prostu etap uspokojenia.

Człowiek cały czas się zmienia, chce iść do przodu, więc naturalnie odcina się od tego, co było wcześniej. Zwłaszcza, jeśli dany temat jest już przesycony. To może być forma zerwania z przeszłością.

Kasia: Historia zatacza koło.

Bartek: Ludzie, którzy w młodości mieli w swoim życiu dużo zabawy, koloru, swobody, nawet jeśli z dzisiejszej perspektywy nie wszystko było „idealne”, bardzo często wspominają ten czas jako najfajniejszy okres. A potem dorastają, zmieniają się, kończą edukację, zaczynają tworzyć, produkować, mają dzieci. I w pewnym momencie, być może przy okazji kryzysu wieku średniego, wraca myśl: „kurczę, kiedyś coś mnie naprawdę jarało, czy to dalej działa?”. Może chcą to sprawdzić, a może pokazać to swoim dzieciom.

Mija jakieś trzydzieści lat i następuje pewne sprzężenie zwrotne. Oczywiście nie wszystko wraca. Niektóre rzeczy zostają tam, gdzie ich miejsce. Ale część estetyk, form i emocji po prostu powraca, tylko w nowej odsłonie.

Kasia: Na koniec wróćmy jeszcze do Nadodrza, Waszej okolicy i Wrocławia. 

Aneta: Z wiekiem perspektywa się zmienia. Kiedy się tu przeprowadzaliśmy, nie mieliśmy jeszcze dziecka, dużo częściej korzystaliśmy z miasta: rynek, koncerty, teatr: wszystko było na wyciągnięcie ręki. Teraz jest inaczej. Staś jest jeszcze na tyle mały, że nie zostawiamy go samego, więc wspólne wyjścia są rzadsze. 

Ja mieszkam w tej dzielnicy praktycznie od dziesiątego roku życia, mam dziś 42 lata i naprawdę widzę ogromną zmianę. Często mówi się o rewitalizacji dzielnicy, o tym, że staje się artystyczna i to nie są puste hasła. To się faktycznie wydarzyło. Ta okolica wygląda lepiej i lepiej funkcjonuje.
To nie jest tylko kwestia tego, że powstały dwa czy trzy nowe sklepy albo restauracje. Zmienili się też ludzie, którzy tu mieszkają. I to jest fajne uczucie. Idziesz ulicą i widzisz osoby podobne do siebie, choćby po sposobie ubierania się. Można się uśmiechnąć, skinąć głową, bo widzisz kogoś regularnie. Może się nie znacie, ale znacie się z widzenia.

To daje takie poczucie wspólnoty. Wrocław w ogóle jest na tyle „małym” miastem, że wiele osób gdzieś się ze sobą przecięło. Jest w tym coś bardzo przyjemnego. Poczucie, że to jest moje miasto, że czuję się tu swobodnie. I mam wrażenie, że także dla wielu osób przyjezdnych Wrocław szybko staje się właśnie takim miejscem.

Kasia: A jakie są Wasze ulubione miejsca?

Aneta: Park Tołpy! Mały, ale jednocześnie absolutnie przecudny. Często przychodzę tam po odprowadzeniu syna do szkoły, z psem. Wchodzę na tę mikro-górkę i nagle mam wrażenie, że jestem w zupełnie innym świecie: jakieś małe „zamczysko”, fontanna… niby nic wielkiego, a jednak robi klimat. No i ta roślinność. Uwielbiam tam wchodzić, złapać oddech.
To jest taki moment, kiedy emocje opadają (a przy porannym wyjściu jest ich zawsze sporo). Wystarczy pięć minut na ławce, żeby wszystko się poukładało. To naprawdę robi robotę.

Takich smaczków w okolicy jest więcej. Na przykład niedaleko, przy ulicy Długiej (choć nie bywamy tam bardzo często) są działki, a wśród nich taki mały płaskowyż. Wchodzi się tam i nagle otwiera się panorama całego miasta. To miejsce jest trochę zapomniane.

Kasia: A kawiarnie? Lokalne restauracje, które lubicie odwiedzać?

Aneta: Rozrusznik! Jedna z pierwszych alternatywnych kawiarni. Do tego pizzeria Ogień, Pizza Pany… no i oczywiście bary mleczne.
Jest też takie mniejsze miejsce, o którym jeszcze nie wspomniałam, a które jest absolutnie cudowne: Julciach. To fryzjer połączony z małym sklepikiem vintage. Można tam upolować ubrania, porcelanę, plakaty, biżuterię od wrocławskich twórców; naprawdę warto zajrzeć.
W ogóle ulica Pomorska ma sporo takich perełek. Bardzo ją lubię i często tam zaglądam.

Choć Aneta i Bartek zmienili adres zamieszkania i urządzają się na Sępolnie, to porozmawialiśmy i zrobiliśmy te zdjęcia na pamiątkę – tego życia, które tu się toczyło. A teraz cztery kąty na Nadodrzu są już w innych, z tego co słyszałam, również twórczych rękach, a to tylko dowodzi temu, że kamienice przyciągają wyjątkowych ludzi. 

ANETA
Twórczyni foto i video, z pasją do detali i miłością do rzeczy z drugiej ręki. Wie, czym żyją social media i dba o wizerunek Baaura w sieci (i nie tylko).
IG Anety: https://www.instagram.com/anetalisphotography/ 

BARTEK
Człowiek, który oświetlenie ma w jednym palcu! Założyciel i projektant marki Baaura. Ręcznie zaplata każdą lampę. W wolnym czasie kolekcjonuje wyjątkowe przedmioty.

BAAURA
Wrocławska marka z sentymentem do PRL-u. Ręcznie plecione lampy, które estetyką przywołują lata 60. i 70. w nowej formie. Wyróżniona MUST HAVE 2025 Łódź Design Festival oraz w jubileuszowej wystawie z okazji 25-lecia Elle Decoration.
https://baaura.com/ 
IG: https://www.instagram.com/baaura_/

Wyobraźcie sobie, że budzicie się w zacisznym miejscu na Dolnym Śląsku, gdzie z wysokości możecie oglądać zieloną okolicę pijąc filiżankę kawy lub kosztując loklanych przysmaków. Świeradów Zdrój ma na swojej mapie perełkę! Zapraszam do lektury rozmowy z Agnieszką, która stoi za remontem secesyjnego budynku - dawnego pensjonatu. Willa Świeradówka została odnowiona z dbałością o najmniejszy detal, czułością historyczną i gotowością na podjęcie wyzwania, by oddać kilmat epoki, a jednocześnie zapewnić nam wygodne miejsce do odpoczynku z dala od szumu miasta i w pobliżu centrum Świeradowa Zdroju.  

Kasia Kwiecień: Jak trafiłaś na willę?

Agnieszka Urbańska-Bajer: Na willę trafił mój mąż grubo ponad 20 lat temu, gdy schodząc ze szlaku zauroczony tym domem zapukał do jego drzwi i poprosił o nocleg. Siedząc wieczorem na ławce przed budynkiem, podziwiając otoczenie, marzył o tym, jak cudownie byłoby stać się właścicielem tego miejsca i przebywać w nim jak najczęściej. Na realizację tego życzenia przyszło mu czekać wiele lat, ale jak widać, marzenia się spełniają 😊

Powiedz proszę, jaka jest historia tego budynku?

Od zawsze był pensjonatem. Znaleźliśmy fragment starego talerza z pierwszą, historyczną nazwą  „Villa Zauberblick”, który jest tego dowodem. Widzieliśmy również przedwojenny katalog turystyczny w którym pensjonat reklamował swoje usługi chwaląc między innymi wyjątkowe położenie i zawsze czyste powietrze, ze względu na usytuowanie ponad miastem. Po wojnie właścicielem był FWP, a na początku lat 90 trafił do rąk prywatnych. Nie miał szczęścia do właścicieli, aż do 2020 roku, kiedy staliśmy się posiadaczami tej, wówczas mocno już podupadłej, Willi. 

Idąc tropem historii... Kiedyś Penzjon Zauberblick, później Czarodziejka. Opowiedz o swoim pomyśle na Świeradówkę.

Nazwę Świeradówka wymyśliła nasza 6 letnia Córka przysłuchując się rozmowie dorosłych, którzy gorąco dyskutowali i rozważali najróżniejsze warianty nazwy nie mogąc dojść do porozumienia. Geniusz tego małego dziecka polegał na tym, że ona nigdy wcześniej tam nie była, nie mogła więc wiedzieć, że potok płynący zaledwie 100 metrów od willi nosi właśnie tę nazwę. Gdy padła Świeradówka, poczuliśmy, że już nie ma sensu szukać dalej. To jest to!

Podpisując akt notarialny dowiedzieliśmy się od poprzedniej Właścicielki, że dom powstał w czasie, gdy królowała secesja i taki miał pierwotnie wystrój wnętrz. Mój Mąż bardzo się z tego ucieszył, gdyż wychowywał się w starej, secesyjnej kamienicy w dzielnicy gdzie nazwy ulic brzmiały: Chełmońskiego, Grottgera, Kasprzaka, Matejki…  Dlatego właśnie, z szacunkiem do historii i w tym stylu, postanowiliśmy przywrócić mu dawną świetność. Była to dla nas prawdziwa uczta duchowa i trening secesyjnej wrażliwości.

Co takiego pięknego jest w secesji?

W secesji najpiękniejsza jest asymetria, falista kreska i fantazyjne wzory. Najwspanialsze jest jednak to, że styl ten pokazuje, iż wyobraźnia nie ma granic. Kwiatowe motywy również mocno przyciągnęły moją uwagę do tego stylu.

Jednak, by nie stworzyć muzealnych wnętrz, czasem używamy nowszych elementów, ale nie wprowadzamy współczesnych wzorów, ani obrazów.

Dzieła Alfonsa Muchy i Elizabeth Sonrel pod prysznicem, roślinne motywy na płytkach, tapety i materiały Williama Morisa, angielskie tkaniny Tiffany, secesyjne plakaty w ramach – to dla mnie czysta secesja 😊

W tym roku zrobiliśmy założenia ogrodowe również w nawiązaniu do secesji. Znaleść można u nas kuliste kształty cisów, czosnki, mikołajki… Szukamy roślin o kulistym kształcie. Na środkowej skarpie króluje feeria kolorów, ale w pozornie nieuporządkowanym angielskim ogrodzie panuje ład i porządek. Na górnej skarpie natomiast wyłącznie biało kwitnące kwiaty i zielone rośliny, by wyciszyć i uspokoić nieco emocje. Również zainstalowane przez nas latarnie mają kulisty kształt i element liścia akantu nawiązującego do secesji.

Kontynuując wątek renowacji... co było najtrudniejszym etapem remontu, a co najbardziej satysfakcjonującym?

Wszystkie nasze pomysły konserwator zabytków przyjmował z lekkim krytycyzmem, ale i z entuzjazmem, ponieważ odtwarzaliśmy pierwotny wygląd willi. Zdrapywaliśmy wszystkie warstwy farby na podbitce by dotrzeć do oryginalnych kolorów. Ta żywa pistacja to kolor, który jako pierwszy zdobił nasz dom. Również kolor łososiowy na werandach był w oryginale. 

Co było najtrudniejsze? Chyba czas 4 lat. Według niektórych mieliśmy błyskawiczne tempo, ale z naszej perspektywy remont się dłużył i nie miał końca. On nadal trwa! Jednak najważniejsze rzeczy zostały zrobione i powoli dobiega końca. 

W okresie pandemii zdobywanie materiałów graniczyło z cudem. Jako, że odtwarzamy wnętrza z epoki, nie kupujemy materiałów w markecie budowlanym, lecz wyszukujemy je w szczególnych miejscach, również poza granicami kraju. Wymaga to ogromu czasu i cierpliwości, ale jak widać, warte jest poświęceń.

Trudnością jest dla nas również odległość – na co dzień mieszkamy w Poznaniu. Troje naszych starszych dzieci chodzi do szkoły, więc ja wraz z młodszymi dziewczynkami często jestem sama w Świeradówce. Wolnych ekip remontowych na Dolnym Śląsku trzeba ze świecą szukać, więc wszystko co umiemy robić sami, robimy, natomiast pozostali fachowcy przyjeżdżają najczęściej z Wielkopolski.

Widać u Ciebie zamiłowanie do detali, do historycznych dekoracji i historii. Jakie oryginalne elementy się zachowały, a co udało się odtworzyć?

Zachowała się większość oryginalnych okien skrzynkowych i połowa okien na werandach. Część przepróchniałych drewnianych elementów musieliśmy wymieniać u stolarza, wstawiliśmy kilkadziesiąt wybitych szyb, opaliliśmy dziesiątki metrów farby. Werandy zachodnie zachowały się całkowicie, południowe były pozarywane i wiele desek trzeba było wymienić. Na półpiętrach z kolei udało się zachować oryginalne płytki Villeroy&Boch z początku XX wieku.

Odzyskaliśmy też 2 żeliwne kaloryfery – jeden już zdobi apartament Chabrowy, drugi – w żeliwne kwiaty – czeka na swoją kolej. 

Odtworzyliśmy również gipsowe sztukaterie podsufitowe: fasety i rozety. Mamy w planach malowidła sufitowe i ścienne, które były w oryginale – mamy na zdjęciach fragmenty wzorów które ujawniły się w trakcie remontu sufitów.

Zachowały się oryginalne schody z piaskowca na całej klatce schodowej oraz 2 kamienne w jednej z łazienek. 

Naprawiliśmy i wymieniliśmy pokrycie dachu, który posiada czerwoną dachówkę ułożoną w koronkę – jak w oryginale, oraz odtworzyliśmy wszystkie iglice na wieżyczkach i załamaniach dachów. Dodatkowo na dużej wieży umieściliśmy chorągiewkę z datą  „ 1899” – to z tego roku posiadamy najstarszą pocztówkę, na której widać Świeradówkę.

Niesamowite! Chciałabym, żeby wszyscy, którzy stają się właścicielami starych domów czy mieszkań, mieli w sobie tyle siły i zapału oraz szacunku. Również umeblowanie i klimat, który panuje w Willi są wyjątkowe. To prawdziwe perełki, które pokochają miłośnicy kamienic i historycznych budynków!

Udało nam się zdobyć kilka mebli z epoki, jednak łatwo nie jest, gdyż nie chcemy przynieść do domu korników 😊

Twoje ulubione miejsce w Willi?

To zależy… Jeśli potrzebuję spokoju i wyciszenia, siadam w przestronnym salonie apartamentu Grande Verde i otwieram okno. Niczym niezakłócony widok na Sępią Górę jest bezcenny.

Gdy mam ochotę na lampkę wina, wybieram huśtawkę werandy Bella Vista, skąd rozpościera się najpiękniejszy widok na Świeradów.

Kiedy chcę wziąć prysznic, to kieruję kroki do apartamentu Wodecki, gdzie znajduje się największa łazienka w całym domu! Z marmurem Marianny Orańskiej i piaskowanymi szybami w oknie.

Gdy marzę o oglądaniu gwiazd – w Górach Izerskich jest rezerwat ciemnego nieba – wówczas wybieram apartament Estella. To na wysuwanym balkonie dachowym można bez ograniczeń podziwiać konstelacje gwiazd.

Natomiast apartament Chabrowy jest naszym pierwszym „dzieckiem” i do niego należy moje serce.

Od jesieni również sala kominkowa znajduje specjalne miejsce na liście ulubionych miejsc w Willi, gdyż znajduje się w niej przepiękny, oryginalny stylowy piec kaflowy.

Teraz można u Ciebie wynająć apartamenty i wypocząć w Świeradowie Zdroju. Jak wygląda wynajem i co polecasz do obejrzenia w okolicy?

Tak, zapraszamy serdecznie do odwiedzenia naszej Willi. Nie chcąc dzielić zbytnio przestrzeni zdecydowaliśmy, że zachowamy dawny układ pomieszczeń i tak powstało 5 przestronnych, wysokich na 3 metry apartamentów. Ich ponadstandardowa wysokość ma ponoć gwarantować optymalną cyrkulację powietrza i jego właściwą jonizację, co wspomaga regenerujący sen. Każdy posiada własną łazienkę, w pełni wyposażony aneks i w zależności od wielkości 2 lub 4 pokoje. Apartament Grande Verde i Bella Vista posiadają dodatkowo kominki z piaskowca, które umilają jesienno – zimowe wieczory.

Zapraszamy osoby w każdym wieku. Minimalny pobyt to 2 noce, a w okresie wakacyjnym – 3.

Jako, że Świeradów jest uzdrowiskiem, to najważniejszym miejscem, które trzeba odwiedzić jest Dom Zdrojowy z halą spacerową i pijalnią wód – w naszym odczuciu jeden z najpiękniejszych w Polsce. Świeradów jest również miastem 3 wież – o ile Skywalka nie trzeba nikomu przedstawiać, to mamy jeszcze wieżę na Młynicy, ale dla mnie najpiękniejszą wieżą jest ta na Czerniawskiej Kopie.

W Świeradowie są również 3 wodospady i tu Kwisa jest najbardziej popularny, jednak my wolimy wodospad leśny, w którym morsujemy. Trzeci to Poidło – malutki, ale bardzo urokliwy.

W Świeradowie, ze względu na ukształtowanie terenu, mamy najwięcej tras Single tracków. To specjalnie przygotowane, leśne ścieżki tylko dla rowerów, które w połączeniu z czeskimi trasami mają łącznie długość prawie 60 km.

Nie zapominajmy również o kolei gondolowej, która w okresie letnim wwozi turystów do schroniska na Stogu Izerskim, a zimą jest główną atrakcja białego szaleństwa.

Sama Świeradówka leży już na szlaku turystycznym i tak np. w ciągu 1,5 h dotrzecie od nas pieszo do Chatki Górzystów na pyszne naleśniki.

Za co lubisz Dolny Śląsk i swoje okolice?

Dolny Śląsk jest dla mnie osobiście najbardziej tajemniczym, pociągającym i zróżnicowanym regionem Polski. Niesamowita architektura, liczne zabytki, niezwykłe miejsca i specyficzny klimat minionej i przebogatej historii czynią z niego miejsce wyjątkowe. Natomiast same Góry Izerskie ze względu na swoje dziewicze i odosobnione zakątki są nadal nie do końca poznane, a przez to pociągające i ciekawe – za każdym razem inne w zależności od pory roku.

Swoje najbliższe okolice lubię natomiast  za krystalicznie czyste powietrze, szumiącą w potokach krystalicznie czystą wodę i bajeczne widoki. Gdy nie wieje wiatr, po otwarciu okien na werandach można usłyszeć lekki szum górskiego potoku… Świeradówki 😊

Jeśli chcecie zobaczyć akcenty twórczości Alfonsa Muchy, wnętrza urządzone z nawiązaniami do Williama Morrisa czy Gustawa Klimta albo Elisabeth Sonrel - z pewnością zauważycie je w Willi Świeradówka!

Więcej: https://swieradowka.pl/

Kolorowe podwórka przy ul. Roosevelta we Wrocławiu to przestrzeń, do której zajrzeć chce nie tylko fan murali. Kamienice ozdobione ogromnymi malowidłami i ceramicznymi dekoracjami robią wrażenie - tym bardziej, że prowadzi do nich szereg szarych uliczek Nadodrza. Lokalny folklor uwieczniony przez artystów i mieszkańców, słowa z przesłaniem, a nawet wizerunki lokatorów kamienic i ich czworonożnych przyjaciół... Czego tu nie znajdziecie! 

Musicie wiedzieć, że to nie są zwykłe murale. To nie jest zwykła artystyczna inicjatywa.

➡️ Na ścianach zobaczycie realnych mieszkańców tych kamienic z ich dziećmi, zwierzakami, ulubionymi atrybutami. Tak - jak na co dzień żyją, co więcej, sami w tym malowaniu uczestniczyli!

➡️ Poza tym znajdziecie tam taki miejski przegląd sztuki: od Muchy, przez Mondriana, Van Gogha i Fridę Kahlo.

➡️ Obrazy przyrodnicze, mniej i bardziej abstarkcyjne, a i trochę edukacji o ważnych kobietach nie braknie!

➡️ Jakby tego było mało, ceramiczne ozdoby na budynkach wykonał mieszkaniec jednej z kamienic - pan Zenon Dębowski. 

Podwórka są oglądane przez mnóstwo ludzi z całego świata, wycieczki autokarami się w te wąskie uliczki wciskają i podziwiają dzieło wspólne lokalsów.

Projekt ruszył w 2014 roku za sprawą artysty Mariusza Mikołajka, Witolda Liszkowskiego oraz Jana Mikołajka, a miał w nim swój udział także Ośrodek Kulturalnej Animacji Podwórkowej (OKAP).

Co więcej, mieszkańcy zainstalowali tam też kapsułę czasu - za jakiś czas kolejne pokolenia lokatorów Roosevelta zajrzą do niej i będzie to dla nich niezwykła podróż w czasie!

Po raz drugi udało nam się z Jackiem złożyć projekt o uzyskanie Mikrograntu i go otrzymać! Tym razem zaproponowaliśmy kamienicowe działania na Nadodrzu – jednej z tych wrocławskich dzielnic, która kamienicami stoi! 

Zależało nam przede wszystkim na poczuciu kamienic w trzech perspektywach: historyczno-architektonicznej, renowacji miejsc, w których żyjemy oraz poznawania lokalnej okolicy i budowania relacji z otoczeniem.

Co zaplanowaliśmy?

Po pierwsze, plebiscyt na najpiękniejszą kamienicę na Nadodrzu. Najpierw mieszkańcy Wrocławia zgłaszali swoje typy, które potem poddaliśmy głosowaniu. Wygrała odnowiona kamienica z ul. Jagiellończyka 24!

Jeśli chcecie, możecie w Barbarze złapać pocztówki z nią (jeśli jeszcze są), albo pobrać tutaj plakat do samodzielnego druku:

Plakat z kamienicą

Ilustrację zwycięskiego budynku wykonała Karolina Krajewska.

A tutaj broszurka z naszego projektu: Kamienice z Nadodrza

Debata: jak dbać o kamienice?

Podczas spotkania w Infopunkcie Nadodrze – Łokietka 5 z Piotrem Pelcem z Pracowni Konserwacji Zabytków i Magdą Old Kafel Story porozmawialiśmy, o tym, jakie skarby kryją kamienice, jak o nie dbać i co jest kluczem do spektakularnej renowacji. Poruszyliśmy m.in. takie wątki:

- Jak się poczuć w kamienicy “jak u siebie”? Co to w ogóle znaczy?

- Jak rozprawić się ze stereotypami?

- Jak zmienia się postrzeganie kamienic i co sprawia, że w niektórych miejscach (także w internecie) przeżywają one swoją drugą młodość?

Goście spotkania:

• Piotr Pelc - absolwent wydziału Sztuk Pięknych w Toruniu, katedry zabytkoznawstwa i konserwatorstwa. Na co dzień zajmuje się konserwacją dzieł sztuki, a jego działania i realizacje możecie śledzić na stronie Pracownia Konserwacji Zabytków - Piotr Pelc
• Magda Jarczewska-Bomba - autorka projektu Wrocławskie kafle / / / old kafel story, który w skrócie można opisać słowami: kafle, Wrocław, odkrycia. Wykonane przez nią fotografie kolorowych i wzorzystych kafli zachęcają do wyruszenia w inspirującą podróż po Wrocławiu szlakiem starych kafli ukrytych w kamienicach. Więcej kafli kamienicowych znajdziecie na Jej blogu.

Prowadzenie:

• Jacek Sterczewski - socjolog, aktywista, mieszkaniec Przedmieścia Oławskiego. Pracownik Infopunktu Nadodrze, gdzie zajmuje się projektami dotyczących rozwoju gospodarczego i społecznego osiedli Wrocławia. Prowadzi bloga i podkast społeczny Lokacje. I mój partner w Mikrograntowych projektach 😊 

Oprócz tego, zorganizowaliśmy też spacer z przewodnikiem, grę miejską, a także warsztaty z malowania kafelków w MaluMika. 

Spacer śladami Breslau

Maciej Wlazło, znany Wam jako Beard of Breslau to człowiek, który o Wrocławiu wie naprawdę dużo! Podczas spaceru, do którego chciało dołączyć grubo ponad 100 osób (WOW, WOW!) odkrywał z nami miejsca, które czają się tuż za rogiem, a na co dzień nie do końca zwracamy na nie uwagę. Tymczasem Nadodrze ze swoimi zaułkami może być bajeczne, zaskakiwać spontanicznymi sąsiedzkimi spotkaniami na podwórku i budzić pytania, czemu niektórym kamienicom się poszczęściło trochę mniej. Spora dawka wiedzy i wrażeń!

Warsztaty z malowania kafelków

Wiem, że ten element kamienic kochacie mocno. Wyjątkowe posadzki, płytki naścienne… Zachwycamy się nimi zaglądając przez okienka w drzwiach i spoglądając na klatki schodowe. Podczas warsztatów w MaluMika stworzyliśmy prawdziwe arcydzieła!

Spotkanie zaczęliśmy od wprowadzenia i wyjaśnienia właściwości szkliw oraz technik malowania, aby następnie przejść do pracy! Część osób postawiła na kafelkowe impresje z południa Europy, a inni zainspirowali się naszymi wrocławskimi. 

Gra miejska między kamienicami

Nadodrze najlepiej odkrywać spacerując. W codziennym biegu można jednak przegapić co ciekawsze smaczki, dlatego wraz z Ewą Zielińską (Rykoszetka) stworzyliśmy grę miejską z mapką i sekretnym hasłem. 

Na czym polega ta zabawa?

Podczas gry miejskiej otrzymujecie mapkę z zaznaczonymi punktami i zadaniami do rozwiązania - oczywiście w temacie kamienic! Tropiliśmy detale, literki, odkrywaliśmy podwórka.

Po grze widzieliśmy się na wspólnym, sąsiedzkim pikniku na Placu Świętego Macieja!

Ciągle nie możemy wyjść z podziwu, ile osób było chętnych do udziału w naszych wydarzeniach! Dzięki wielkie 😊

Projekt zrealizowany w ramach programu Mikrogranty.